فکر کنم 7 سالم بود.

مریض شده بودم سرما خوردگی شدید. شوهر خالم دکتر عمومیه. دوسش داشتم آخه هم اون هم خالم جوون بودن.

تو خونه منتظر نشسته بودم تا همشون از خونه مادربزرگم بیان خونه ما تا شوهر خالم بهم آمپول بزنه! از بچگی از آمپول میترسیدم.

زنگ آیفونو زدن من گریان گوشیو برداشتم گفتم بَبَبَلِله؟

خلاصه این سوژه ی شوهر خاله ی ما شده بود! هنوزم که هنوزه ادای اون صدای منو در میاره

تا امروز که به خاطر گلودرد عجیب و غریبی که یهو سرو کلش پیدا شد رفتم مطبش.

معاینه کرد موقع نسخه نوشتن به شوخی گفت آزی خانمی برات آمپول بنویسم؟ بّبّبّلِله؟

منم با اکراه قبول کردم. هنوزم میترسم!

آخرش یه جمله گفت که فهمیدم هنوزم باور نداره بزرگ شدم

گفت :آزی خانمی گواهی هم بنویسم؟

گیج شدم از آخرین باری که واسه غیبت تو مدرسه گواهی گرفته بودم حداقل 7 سال میگذره! دیگه این کلمه به گوشم آشنا نبود

یکم فکر کردم گفتم چی؟ گفت گواهی! گفتم نه ممنون لازم نیس

امروز تو دلم به شوهر خالم گفتم عزیزم کجای کاری! دیگه نه من مدرسه میرم نه حتی دانشگاه! دیگه از اون دوران هیچی نمونده. مادر بزرگ که از خونش میومدی آمپول بهم بزنی رفت . خونش الان مخروبس. آزی خانمی هم که اون موقع اونهمه خوش و شاد بود  الان بدش نمیاد بره پیش مامان بزرگش! چیز زیادی ازش نمونده

امروز واقعا به این باور رسیدم که برای بعضی ها هیچوقت بزرگ نمیشم. مخصوصا دورو بریا. نمیدونم خوبه یا بد اما از عواقب بچه آخری بودنه. حتی واسه خواهرا وبرادرمم هنوز بچم! هه! یه ماه دیگه میشم 23 ساله! شاید دلیل اینکه هنوز سر در گمم همین کوچیک دیدن دوروبریاس! تا میام یه تصمیم مهم بگیرم همه فکر میکنن زوده!!!!!! هنوز وقت دارم!!!!!!!!

 

پی نوشت: بهراد مرسی... واقعا مرسی بهترین کادوی روز معلمی بود که گرفتم! بدون بزرگنمایی میگم

آزاده :: ۱٧ اردیبهشت ۱۳٩۱ :: ۱۱:۱٩ ‎ب.ظ :: نظرات ()